Ако златото за’рѓа, тоа не било злато. Ако љубовта заврши, тоа не било љубов. Ако пријателот замине, тој не бил пријател!

Не сè што сјае е злато. Сме го слушнале тоа, зарем не? И не станува збор само за сјајните банкноти, особено станува збор за луѓе. Најсјајните обично се најлажни, затоа што одамна заборавија да бидат самите себе.

Затоа „златото“ често ‘рѓосува. Кога гледаме доблести каде нема, неизбежно сме разочарани. Добрите квалитети не се менуваат со текот на времето.

Само луѓето што сакале да ги поседуваат и скоро ги присвоија, се менуваат.

Добриот човек ќе остане добар без разлика колку е згмечен. Можеби тоа не им го покажува на сите, но нема да стане лош поради неговите разочарувања. Како парче никел, нема да стане злато, иако е дел од тоа.

„Вистинската љубов не доаѓа до вас. Внатре е во вас. Вистинската љубов не завршува. Ако заврши, не била љубов. Многу често ги нарекуваме љубовни чувства кои само личат на неа. Дали затоа што навистина сакавме да биде љубов, или затоа што нашиот човек беше привлечен, не е познато. Но, факт е дека честопати одлучуваме дека сакаме, кога всушност само се приврзуваме.

„Најопасниот непријател е пријател со предавничка душа.“ Најопасното суштество на овој свет е лажниот пријател. Тој ве напаѓа кога најмалку го очекувате. Тој ве изневерува кога ќе му помогнете. Тој заминува без да погледне назад.

Ако вашиот пријател ви го напушти животот, не тагувајте. Тој не бил пријател, само познаник. Мило ми е што ги разбравте неговите вистински намери. Овој вид „пријатели“ е најстрашен. Тие се со вас сè додека имаат корист. Тие знаат да влезат под вашата кожа и можат да бидат симпатични.

Но ќе се изненадите колку биле поинакви…

Остави коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *